Hatıra

bu hayatta canını çok acıtan,

ama geçmeyen bir şey var mı?

bir 'ömür' geçiyor...

gözünün yaşına bakmadan, paramparça ediyor yüreği...

ne günler görmüşüz be!

ne zorluklarla mücadele etmişiz...

'insan' göründüğü müdür sanıyorsun?

içindekiler ne olacak?

-anlat, biraz içini dök; rahatlarsın. öyle mi?

bırak içimde kalsın, yüreğimin yangınları...

anlatınca bir faydasını görmedim bu yaşıma dek.
-sonra ne oldu?
uzun bir müddet sustum.

bu sefer de çok 'ketumsun' dediler.
anlamadıkları bir şey vardı:

bazı acılar, içinde saklanmalı.

hayatın en büyük detayları, bu acılarda gizlidir.

toz pembe hayallerle yaşamak mı?

zifiri karanlığa, renkten mi bahsediyorsun?
sana bir sır vereyim...

bir hatıra, her düşündüğünde seni ağlatıyorsa;

ya çok büyük bir pişmanlığın vardır,

ya da hatıralarının sahibi topraktadır...
ve şunu unutma!

insan, bu hayatta hatıralarla yaşar,

ya da hatıraların acısıyla...

vesselam...


                                                                                                                    Ömür Topaloğlu
                                                                                                                    Derde Deva Muhteva

                                                                                                                    (Bir İki Cümle)

01.01.1958 ~ 04.01.2014 

Rahat uyu, Baba...

An

hani derler ya,

heves mi kaldı?

insanın son çaresidir hayal kurmak...

kendi dünyasından uzaklaşmak...

hayal dünyan, bir nebze olsun umut ışığı olur.

artık; o ışık da sönüyor...

ee ne kaldı geriye arkadaş?

gerçek anlamda mutluluk, bu kadar zor muydu?

artık ne gelirse gelsin, uğraşasım gelmiyor.

mutlu olacaksam bile, şüpheye düşüyorum.

iyi bir şey yaşamaktan korkar olmuşum.

böyle yaşamayı kabullendim üstelik, her konuda.

ne yapayım, olacağına varır diyorum.

sanırım, bu bendeki hayat yorgunluğu.

neyi zamanında elde edebildik ki,

iyi bir şey yaşayınca şaşırmayalım?
hangi istediğimiz, istediğimiz 'an' oluverdi ki,

hayallerimizden soğumayalım?

sevdiklerimizle ne kadar anı biriktirebildik ki,

geçmişe özlem duymayalım?

velhâsıl kelam...
hangi duyguyu tam manasıyla yaşadık ki,

bu denli yarım kalmayalım?

hayat dediğin bir 'an'dır.

kimileri şu'an'

kimileri yarım kal'an'

                                    Ömür Topaloğlu

                                    Derde Deva Muhteva
                                    (Bir İki Cümle)                                    

 

Öğretmen

düşünüyorum bazen.

her şey için mücadelem neden?

mutlu olmak zorunda mıyım?

bu dünyaya mutlu olmaya gelmediğini kabullendiğinde,

hafiften mutlu olmaya başlıyorsun.

"hafiften" ama...

bazı şeyleri kabul etmek zorundayım.

etmesem ne olacak?

dünya, bir düzende devam ediyor.

etmese ne olacak?

kurtarıcısı mıyım ben dünyanın?

bu zamana dek;
sırtımdaki dertlerdi kamburumun nedeni.

anladım ki, kurtulmak zorundayım.

ben de küçük şeylerden mutlu olabilirdim.

ama o kadar pisliğin içinden,

o küçük şeyleri bulup çıkarmaya ne hevesim vardı, 

ne de gücüm...

şimdi dönüp arkama bakıyorum...

her geçen günüm; bir öğretmen...

ama en sevmediğim dersin, en sevmediğim öğretmeni.

anlayana elbette...

hocayı sevmesem de; o derse katılmak zorundayım.
yoklaması var, sınavı var.

üstesinden gelemezsem, bir sene daha...

velhâsıl kelam...

hayat öyle bir şey ki;

sustuğumda konuşmadım diye pişman ediyor,

konuştuğumda susmadım diye kahrediyor...

bu ikisinin arasındaki dengeyi sağlayana dek;
bir bakmışım ki "ömür" bitmiş...

anlayana elbette...

            
                                                                    Ömür Topaloğlu

                                                                    Derde Deva Muhteva

                                                                    (Bir İki Cümle)

Metamorfoz

kendimle kaldığımda;
uzun soluklu düşüncelere dalıyorum bazen.

geçmişimle alakalı kalıntıların derin izleri...
bunu düşünmek, çok yorucu.

kusursuz değilim, elbette.

hatalarımla yaşıyorum.

ama, cümleyi öldürür derler;

ama, şuna eminim...

insanlar, sizi görmek istediği gibi görüyor.

kimse, geçmişinizdeki yalnızlık sınavlarınızı,

güçsüz düştüğünüz anları,

dibe çöküşlerinizi,

derin hüzünlerinizi,

arkada bıraktıklarınızı,

ya da bırakmak zorunda kaldıklarınızı,

ilmek ilmek ördüğünüz emeklerinizi,

yaşam mücadelenizi,
ödediğiniz bedellerin kıymetini, 

merak dâhi etmiyor.

elbette bu durum, pek de mühim değil.
buradaki "karakter metamorfozu" beni üzüyor.
böyle insanlar gördükçe;

kimseye kendimi uzun uzun anlatamıyorum mesela.

kolay pes ediyorum.

çabuk vazgeçiyorum.

bazen dinleyemiyorum birçok cümleyi bile.

kaybetmek olarak görmüyorum hiçbir şeyi.
insan, bu şekilde tamamlanıyor.

hayata dönemsel boşluklar gerek.

yeni değerlerin yer bulabilmesi için.
velhâsıl kelam...

zaman, sizin nasıl hissettiğinizi bilemez, insanlar gibi...

iyi veya kötü olmanız da ilgilendirmez zamanı.

onun işi, farkında olmamıza yardımcı olmak.

kimileri bu farkındalığa ömrünü sığdıramıyor...

benim için zamana yenilmek de sorun değil;
benim sorunum; ömrümü nereye sığdıracağım?

                                                     Ömür Topaloğlu
İç Muhakemelerim

(Bir İki Cümle)
                            

 

Gitmek mi lazım?

gitmek lazım buralardan.
uzaklaşmak lazım...

gücümün yetmediğini hissediyorum.

kafam kaldırmıyor.

sanki gidersem,
bir süreliğine de olsa,
her şey düzelecekmiş gibi...
çok bir şey istemiyorum.

bazı şeylerden, biraz olsa kâfi.

biraz huzur,

biraz deniz,

biraz sükûnet,

biraz kitap,

biraz gökyüzü...
o kadar yüreğim doluyor ki;

tükenip kalacağım diyorum bir yerde.

her şeye vaktim var ama;

hiçbir şeye hevesim kalmamış gibi...

yorgunum...
ve bu "fiziksel bir yorgunluk" değil.

kafamın içinde.

içten içe, yiyip bitiren...
her şeyi geçtim, bu durumlarda bile;

elimden hiçbir şeyin gelmemesi,

olanları kabul etmiş olmam,

gitgide vahim hâle gelen benliğim...

keşke, yorgunluğumun "yaşamak" gibi bir anlamı olsa.

ya da anlamsız olan bu dünya için;
bu kadar yorgunluğum olmasa...


                                                                              Ömür Topaloğlu
                                                                              İç Muhakemelerim
                                                                              (Bir İki Cümle)

Kitap

dünyanın derdini bitirmekle uğraşmıyorum.
öyle bir "denge" yok çünkü...

kötülüğü de bitirmeye çalışmıyorum.

başaramam çünkü...

o kadar güçlü de değilim!

önce kendimi bilmek istiyorum.

çünkü hayat, zorluklarla yaşamayı öğrenme kitabıdır.

kitabı, güzelce okuyorum.
öğrenmeye bakıyorum.

geçiştirmeden, yavaş yavaş...

altını çiziyorum, önemli yerlerin.
her adımımı not alıyorum.
tek seferde okuduğumu anlamam mümkün değil.

her defasında bambaşka bir şey öğreniyorum bu kitaptan.

o yüzden güzel insan;

her şeyin mükemmel olduğu bir hayatı;
hayal etmeyi bırakalı çok oldu...

karamsarlıktan da beslenmiyorum.

ama bu hayat kitabı; kötüsünü her zaman düşündürür oldu.

elimde değil!

bu kitabı yarıda bırakanların;
bunu anlaması çok zor...

anlasalar bile;
aynı cümlelerin altını çizmemiş olacağız buna eminim.

                                                                                          Ömür Topaloğlu
                                                                                          İç Muhakemelerim

                                                                                          (Bir İki Cümle)

 

Hayattaki Zorluklar

insan öyle acılardan geçiyor ki...

kendisi bile nasıl dayandığına inanamıyor.

benimkisi de o misal...

beklentilerim, intihara meyilli.

yaşayıp görüyorum, hayatın ne olduğunu.

iyisiyle, kötüsüyle kabulleniyorum olanları.

iyi de kötü de bir gün bitmiyor mu?

kabullenmek zorundayım.

her şeye alıştım.

-demek zorundayım.

gururluyum, hamdolsun.

-olmak zorundayım.

başka çarem kalıyor mu ki?

olumsuzluklara takılı mı kalayım?

yeterince zor olan hayatı;
insanların daha da zorlaştırmasına müsaade mi edeyim?

bu bana kalırsa;

hayatın en acımasız döngüsü...

mühim olan;

bunca zorluğa rağmen; ayakta kalabilmek...

ayakta durabilmek değil; kalabilmek!
işte o zaman; yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey oluyor.

bu öğrenme de herkese nasip olmuyor...

                                                                                           Ömür Topaloğlu
                                                                                           İç Muhakemelerim     
                                                                                           (Bir İki Cümle)
                                                                        

Yaşamdaki Anlam

her insan kendi bilir çektiği acının boyutunu.

ve yaşamdaki anlamın yok oluşunu.

bu yok oluş, belki bir insanla yaşanır;

belki de bir an ile...

benim için her geçen gün;

boyutunu bilemediğim bir acı,

ve anlamını bilemediğim bir yok oluş hâline mi geldi?

tutunabildiğim şeylerin sayısı gitgide azalıyor.

bu elbette benim için alışılması zor bir durum.

ama ben yalnızlıktan tedirgin olan biri asla olmadım.

bana bir şey öğreten her şeye saygım var.

yeryüzünde alışılmayacak bir şey olduğunu düşünmüyorum.

o yüzden; olanı yaşamak lazım.

güzel temenniler, yerini bulmasa bile;

her seferinde bir ders çıkartmak lazım.

en kötüsü olsa bile;

elbet bir öğüt bırakır bize giderken...

onunla yol alırız.

yansa da en derinden canımız...

bu zamana dek alıştık;

buna da alışırız...

                                                                    Ömür Topaloğlu

                                                                    (İç Muhakemelerim)

                                                                    Bir İki Cümle

Değiştiren Acı

bu dünyada iki tür acı vardır:

"can yakan acı."

"değiştiren acı."

"can yakan acıyı" kolay unutursun.

elin yanar örneğin...

iki gün sonra hatırına bile gelmez.

ama "değiştiren acı" bambaşkadır.

önce kabullenmesi zor gelir,

sonra alışması...

alıştıktan sonrası daha vâhim.

değişmeye başladığın an,

o andır işte...

eskisi gibi olamadığın;

aklına her geldiğinde hüzne kapıldığın an,

o andır işte...

acı, seni değiştirmeye başladığını gördüğünde;

daha da üstüne gelir.

korkulacak bir şey yok.

seni bu hayatta daha nelerin değiştireceğini bilsen;

acıya şimdiden boynunu bükersin, vesselam...

                                                                            Ömür Topaloğlu

                                                                            İç Muhakemelerim

                                                                            (Bir İki Cümle)

Sınav

bir şeyi yaşamadan "büyük" konuşmamalı.

insanın en büyük sınavı; kendisiyle olan mücadelesidir.

ya yaşadıklarından dersini alır,

kendine çeki düzen verirsin;

ya da nasibine boyun eğersin.

ancak şunu unutma;

hayat bu iki durum arasında,

düşünmeye fırsat vermeyecek kadar kısa...

                                                                                Ömür Topaloğlu

                                                            Hayat için naçizane tavsiyeler

Acı

ne zormuş; güçlü kalabilmek.
hüzünlerim etrafımı sarmışken...
"içim acıyor" diyememek ne zormuş...
oysaki; en acı tecrübelerime bile şükrediyorum.
zira, acının bana öğrettiğini;
hiç kimseden öğrenemedim.
büyük imtihanları, büyük acılarla kazandım.
ama...
çok yoruldum.
ve yorgunluğum;
giderek keskin bir hâle bürünüyor.
en çok korktuğum ise;
umudumun tükenmesi.
tükenen onca şeye rağmen...

                                                                        Ömür Topaloğlu
                                                                        İç Muhakemelerim
                                                                        (Bir İki Cümle)

Yük

zaman geçiyor...
eskisi gibi kalmıyor hiçbir şey...
derinlere dalıyorum bazen.

"yaşlanıyoruz be."

saçlarıma beyazlar düşmeye başladı.

ben kendimi bildim bileli;

her şeye yetmeye çalışıyorum.

ama artık bünyem kaldırmıyor.

bir şey hep eksik kalacakmış gibi...

ne yapalım "sağlık olsun" deyip avutuyorum kendimi.

koskoca bir ömür, bir anlık...

o ana neleri sığdırabilirsen.

kıymetini anlamak için bile geç kaldım.

hayatım boyunca kendime en çok kızdığım konu;

bütün yükü omuzlarıma yüklemiş olmam.

şimdi anlıyorum, bu yük bana çok fazlaymış.

ve en kötüsü; bu yükü şuan hafifletsem bile,

yeterince yorgun düştüm.

yani; toparlanmak da öyle kolay değil...

                                                                        Ömür Topaloğlu
                                                                        İç Muhakemelerim

                                                                        (Bir İki Cümle)

Naçizane

1) asla bu başıma gelmez deme.

2) sabır, en güçlü silahın olsun.

3) zamanını güzel yönet.

4) olmayan bir şeyi çok zorlama.

5) aileni mutlu etmek için yaşa.

6) iyi kal, merhametine dön.

7) üzüntülerinin kıymetini bil.

8) her şeyi; herkese anlatma.

9) güven, terazin olsun.

10) ölüm var unutma, kendini kaptırma.

                                                                                 Ömür Topaloğlu

                                                            Hayat için naçizane tavsiyeler

İnsanoğlu

ben insanoğlunda şunu çok iyi gördüm.

herkes, kendi istediğini yaşatmak istiyor.

hiç kimse, güvenimin nasıl zedelendiğini sormuyor.

hiç kimse, bu kırılganlığımı önemsemiyor.

hiç kimse, neden diye sormuyor? hep ben, ben, ben...

her şeyin bir sebebi vardır bu hayatta...

ve bu nedenler, senin hayatını şekillendiren büyük unsurlardır.

insan tanımaktan çekinmiş hâle geldiğimde;
bunu çok iyi anladım...

kimsenin hayatıma stres, olumsuz öğeler yüklemesine müsaade etmek istemiyorum.

"çünkü yorgunluğumun yaşamak gibi bir anlamı var."

yeterince hayat karmaşası içindeyken, 

bir de bunlarla sırtıma yük bindirmek istemiyorum.

en son ne zaman yalnızca kendimi düşündüğümü hatırlamıyorum.

ne acı bir durum...

hep birileri için yaşamışım gibi.

ama bu yaşanmışlıklar, önümü görmemi sağlıyor artık.

o yüzden iyi ki diyebiliyorum. buna da şükürler olsun...

                                                                                Ömür Topaloğlu

                                                                                İç Muhakemelerim

                                                                                (Bir İki Cümle)

Yorgunluk

son dönemlerde üzerimde
inanılmaz bir "duygusal yorgunluk" var.

oysaki, bu ara her şeyi adım adım yoluna sokmaya çalışıyorum.

acele etmeden, planlı ilerliyorum.

kendime olan sözlerimi tutmak istiyorum çünkü...

ancak bu yorgunluk, ara ara beni düşürüyor.

neden kaynaklandığını bilmiyorum.

gördüğüm, tanıdığım insanlardan mı?

yaşanmışlıklarımın kalıntılarından mı?

hayat tecrübelerimin beni sürüklediği güvensizlik mi?

bilemiyorum...

kurtulamadığım kavramlardan biri hâline geldi.

şunu aşılıyorum kendime...

bir soruna odaklı yaşamaktansa; sorunu törpülemem gerek.

üzerinde durdukça daha çok zarar görüyorum.

ben bu kötü durumun iyiliğini beklerdim hep.

ama o işler öyle olmuyormuş.

kötü, hep kötüdür; seni zehirler.

ben artık zehirlenmek istemiyorum...

                                                                              Ömür Topaloğlu
                                                                              İç Muhakemelerim
                                                                              (Bir İki Cümle)

Deniz Kenarı

zamanın bana alıştıramadığı bir kavram yok gibi.

geçmişte hiç kabul edemeyeceğim durumlara,

şuan çok sakin bakıyorum.

ömür geçtikçe, kafamın içindekiler değişiyor,

ben değişiyorum.

sanırım böylesi daha iyi...

böyle olmasaydı, alışmak da zor gelirdi bünyeme.

kendime bile tahammül edemezdim eskiden.

her zaman bir suçlu arardım.

birine anlatırdım yaşadıklarımı.

şimdi bir sorunum olduğunda deniz kenarına gidiyorum.

bir kağıt, bir kalem...

burada her şey bir düzen içinde.

bu düzen bana huzur veriyor.

bu huzuru öğrenebilmek bile çok zamanımı aldı.

o yüzden çok büyük konuşmamayı öğrendim, hayata dair.

her şeye alışır, insanoğlu.

yeter ki sevdikleri yanında olsun...

                                                                            Ömür Topaloğlu

                                                                            İç Muhakemelerim

                                                                            (Bir İki Cümle)

Gökyüzü

yalnızlığıma kötülük etmek istemiyorum.

belki de ihtiyacım olan tek şey bu...

kıymetini bilmek lazım; her dakikamın.

gökyüzü bana her şeyi anlatır bazen.

derin bir nefes alıp gökyüzüne bakarım.

o anlatır; ben dinlerim.

belki de delirdim, olsun...

delilik de lazım bir yerde.

mühim olan; o an ne yapmak istediğim.

ya da yaptığım şeyin bana vermiş olduğu mutluluk.

gün geçtikçe eskisi gibi olmadığımı görüyorum.

bu tekâmül bana iyi geliyor.

çünkü ya ben değişeceğim;

ya da dünyamı değiştireceğim.

ama gökyüzüm hep aynı kalsın olur mu?

                                                                         Ömür Topaloğlu

                                                                         İç Muhakemelerim

                                                                         (Bir İki Cümle)

                                                                         

Bencillik

"lütfen insanları değiştirmeden sevin"

diye bir söz okudum geçenlerde.

o kadar hoşuma gitti ki...

anlam veremediğim bir şey var.

insanlar, her zaman sizi
kendi istedikleri şeye dönüştürmeye çalışır,

ömrünüz boyunca...

neden, hiç düşündünüz mü?

kimse -sizi olduğunuz gibi kabul etmek istemez.

hep bir şey eklerler size.

siz mutsuzsunuz bu durumdan, huzursuzsunuz.

umursamazlar...

sadece keşke -böyle olsan derler.

ee sonra?

-

insanların sizi dönüştürdükleri kalıplardan uzaklaşın.

kendinize ulaşın.

gerektiği yerde insanları kırmaktan korkmayın.

çünkü bunları zamanında yapmazsanız;

insanların sözleri üzerinden beyhude bir ömür geçirirsiniz.

benden söylemesi...

                                                                               Ömür Topaloğlu

                                                                               İç Muhakemelerim

                                                                                (Bir İki Cümle)

Mukadderat

insan bu hayatta neye sevineceğini,
neye üzüleceğini seçebilir mi?

asla...

yaşadığın her şey sana farklı bir şey hissettirir.

"kader" dediğin uçsuz bucaksız bir deniz gibi...

ve o denizde çaresiz kaybolduğunu düşün üstadım.

elbette bir yön seçeceksin,

buna mecbursun.

ve seçtiğin yön seni bir yere sürükleyecek...

sürüklendiğin kısımda yaşadıkların belli.

sonra isyan edeceksin, haklısın belki de.

keşke diğer yönden gitseydim diyeceksin.

ama bu "beyhude" bir haykırıştır.

diğer yönden gitmiş olsan bile, 

sana tayin edilen yine belli.
ve her zaman yaşayacaklarının sırası var üstadım...

buna "hayatın acımasız döngüsü" denir. 

vesselam...

                                                                            Ömür Topaloğlu

                                                                            İç Muhakemelerim

                                                                            (Bir İki Cümle)

Beyhude

insan, yaşadıkları ile büyür bu hayatta.

ben bunu bilir, bunu söylerim...

hiçbir zorluk yaşamamış birisi ne anlasın benim hâlimden?

tozpembe dünya... (başka?)

iyi ki bu zorlukları yaşamışım, yaşıyorum...

kıymetini bildim ben acının bile.

öyle olmalı çünkü.

şunu öğretti bana; beyhude ömrüm.

ben bu hayattan neyi çok istersem, o şey benden kaçıyor.

oluruna bıraktığımda ise, her şey yoluna giriyor.

elimden geleni yaptıktan sonra, gönlüm rahat artık.

benim kendimden başka kimseye zararım yok üstadım.

bunu çok iyi anladım.

o yüzden varsın olmasın be.

olacaksa da hayırlısı olsun...

                                                                        Ömür Topaloğlu

                                                                        İç Muhakemelerim

                                                                        (Bir İki Cümle)