zamanın bana alıştıramadığı bir kavram yok gibi.
geçmişte hiç kabul edemeyeceğim durumlara,
şuan çok sakin bakıyorum.
ömür geçtikçe, kafamın içindekiler değişiyor,
ben değişiyorum.
sanırım böylesi daha iyi...
böyle olmasaydı, alışmak da zor gelirdi bünyeme.
kendime bile tahammül edemezdim eskiden.
her zaman bir suçlu arardım.
birine anlatırdım yaşadıklarımı.
şimdi bir sorunum olduğunda deniz kenarına gidiyorum.
bir kağıt, bir kalem...
burada her şey bir düzen içinde.
bu düzen bana huzur veriyor.
bu huzuru öğrenebilmek bile çok zamanımı aldı.
o yüzden çok büyük konuşmamayı öğrendim, hayata dair.
her şeye alışır, insanoğlu.
yeter ki sevdikleri yanında olsun...
Ömür Topaloğlu
İç Muhakemelerim
(Bir İki Cümle)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder