Filmin Sonu

çay demini aldı mı üstat?

aldı, abi.

o zaman başlayalım...

bugün de anlatalım içimizden geçenleri...
~~

Şükrü Erbaş ne güzel söylemiş:

"insanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık."
***

bazen içimi dökmekten bile vazgeçiyorum.

neden biliyor musun?

anlatmaktan yoruldum artık.

"yorgunluğun da bir anlamı olmalı.

yaşamak gibi..."
içimi dökmekten vazgeçmeyi geç;
kendimle mücadele etmekten bile vazgeçtim.

ama yine de; bir türlü öğrenemedim dünyayı kurtaramayacağımı.

ne yaparsan yap,

herkes dilediği yere koyar seni.

ama asıl olan,

insanların seni dilediği yere koyması değil,

senin dilediğin hayatı yaşayabilecek gücünün olması.

bu güce sahip olmak da kolay olmuyor.

zamanla üstadım, zamanla...
benim bir inancım var.

her şey zamanını bekler;

tek başına kalmışlıkların,

verdiğin mücadeleler,

tükendiğin anlar...

hepsi seni bir yere götürdü, haberin yok.

mesele gittiğin yer de değil;

o yere giderken yanında neleri götürdüğün...
hatta o yerde ne kadar kalacağın...

bakma, biz geç kaldık yaşamaya...

üzüldüğümüzle kaldık belki...

öyle veya böyle,

bu filmin bir sonu var.

bu film de bir gün unutulacak...

mühim olan, son sahnede kimler ağlayacak?
peki ya izlediğimiz film,
başlı başına bir komedi filmi ise?
çok düşünme üstadım...

insan gülerken de gözlerinden yaş gelir...


                                                                                                          Ömür Topaloğlu

                                                                                                          Derde Deva Muhteva
                                                                                                          (Bir İki Cümle)