Birader

Yarın bayram...

Saçlarıma ak düşmüş.

Bugün aynaya baktığımda anladım.

-Yaşlanıyorum be birader...

Arkamda bırakıyorum her şeyi.

Belki de öyle zannediyorum.

Hüzünlerim benimle beraber mi geliyor?

Neden her bayram böyle oluyorum ben?

Kafamın içi neden allak bullak?

-Sorma nedenini be birader...

İçim biraz buruk.

Biraz da yalnızım...

Gözlerim buğulu.

-Neyi düşünüyorum biliyor musun birader?

Anıların kıymetini...

İnsan bu hayatta; anılardan ibaret.

Başka hiçbir şeyin hatırlanmıyor.

Çekip gidiyorsun bu dünyadan.

Uyudun, uyanamadın misali...

-Neye üzülüyorum biliyor musun birader?

Kıymetini bilemediğim anılarıma...

O anıları yaşadığım insanların yanımda olamayışına...

Sonra kendi kendimi yiyorum işte.

-Keşke demekten nefret ediyorum, biliyor musun birader?

Zamanın bu kadar acımasız olmasından...

Zamana karşı takatimin kalmamasından...

Nefret ediyorum!

Bu hayatta her şeye alışılıyormuş.

-Ben alışmak istiyorum diye sordun mu be birader?

Bayramın birinci günü...

Canımdan çok sevdiğim insanın mezarına gidiyorum.

Dua ediyorum.

Anlatıyorum içimdekileri.

Duyar belki ümidiyle...

Ağlıyorum üstelik.

Sonra evime dönüyorum.

Hiçbir şey olmamış gibi.

Bu mudur?

-Ben o kadar gamsız mıyım be birader?

Yalan yok.

Dayanamıyorum bazen.

Boş verebilseydim her şeyi diyorum.

Sonra aklım başıma geliyor.

-Ben böyle iyiyim, birader!

Acılarım beni ben yapan şeyler!

"Zamanla nasıl değişiyor insan?

Hangi resmime baksam ben değilim." 

Demiş; üstat Cahit Sıtkı.

Öyle güzel söylemiş ki...

Her okuduğumda "Otuz Beş Yaş" şiirini;

Gözlerim doluyor.

İstemsiz...

Öyle bir şey işte "ömür" dediğin...

Bir gün güldürür.

Bir gün ağlatır.

-Sen yine de ikisini de nasıl yaşadığını unutma birader.

Unutma ki; hayatının bir anlamı olsun.

                                                                            İyi Bayramlar...


                                                                                           @Topalogluomur

                                                                                         

                                                                bkz. (Cahit Sıtkı Tarancı - Otuz Beş Yaş Şiiri)
                                                                                                        Saygı ve özlemle...