Yük

zaman geçiyor...
eskisi gibi kalmıyor hiçbir şey...
derinlere dalıyorum bazen.

"yaşlanıyoruz be."

saçlarıma beyazlar düşmeye başladı.

ben kendimi bildim bileli;

her şeye yetmeye çalışıyorum.

ama artık bünyem kaldırmıyor.

bir şey hep eksik kalacakmış gibi...

ne yapalım "sağlık olsun" deyip avutuyorum kendimi.

koskoca bir ömür, bir anlık...

o ana neleri sığdırabilirsen.

kıymetini anlamak için bile geç kaldım.

hayatım boyunca kendime en çok kızdığım konu;

bütün yükü omuzlarıma yüklemiş olmam.

şimdi anlıyorum, bu yük bana çok fazlaymış.

ve en kötüsü; bu yükü şuan hafifletsem bile,

yeterince yorgun düştüm.

yani; toparlanmak da öyle kolay değil...

                                                                        Ömür Topaloğlu
                                                                        İç Muhakemelerim

                                                                        (Bir İki Cümle)