An

hani derler ya,

heves mi kaldı?

insanın son çaresidir hayal kurmak...

kendi dünyasından uzaklaşmak...

hayal dünyan, bir nebze olsun umut ışığı olur.

artık; o ışık da sönüyor...

ee ne kaldı geriye arkadaş?

gerçek anlamda mutluluk, bu kadar zor muydu?

artık ne gelirse gelsin, uğraşasım gelmiyor.

mutlu olacaksam bile, şüpheye düşüyorum.

iyi bir şey yaşamaktan korkar olmuşum.

böyle yaşamayı kabullendim üstelik, her konuda.

ne yapayım, olacağına varır diyorum.

sanırım, bu bendeki hayat yorgunluğu.

neyi zamanında elde edebildik ki,

iyi bir şey yaşayınca şaşırmayalım?
hangi istediğimiz, istediğimiz 'an' oluverdi ki,

hayallerimizden soğumayalım?

sevdiklerimizle ne kadar anı biriktirebildik ki,

geçmişe özlem duymayalım?

velhâsıl kelam...
hangi duyguyu tam manasıyla yaşadık ki,

bu denli yarım kalmayalım?

hayat dediğin bir 'an'dır.

kimileri şu'an'

kimileri yarım kal'an'

                                    Ömür Topaloğlu

                                    Derde Deva Muhteva
                                    (Bir İki Cümle)