Cetvel

Her geçen gün, başka bir farkındalık kazanıyorum hayattan.
Beni yoran her şeye mesafeliyim artık.

Niyeti güzel olan her duruma hislerimle yaklaşıyorum.

Her ne olursa olsun;

Niyet güzelse, o şey güzel bir sonuç alıyor.

Acı bir cetvel gibi...

Onunla hem kendimi hem de başkalarını ölçüyorum.

Acıyı hayatımdan dışladığımda, gerçeklik algımı kaybediyorum.

Çünkü, keder benim en kolay ulaşabildiğim duygu hâline gelmiş.
Olayım bu...
Ya da bu duruma çok alıştım.

Aziz Sancar'ın dediği gibi:

"Mezarlığa hiç uğramamış insanlar,

Popüler kitaplardan hayatın anlamını arıyor."

Bunca yaşanmışlıklarımın içinde,

Acıdan öğrendiklerimi kimseden öğrenemedim.

Kafam eskisi kadar yorgunluğu kaldırmıyor.
Lakin bazı şeyleri çözümlemekte hâlen güçlük çekiyorum.

İnsanların neyi hangi gaye ile yaptıklarını,

Ulaşmak istedikleri noktaları,

Hırslarının verdiği körlüğü...

Ne için yaşıyoruz?

Düşündün mü hiç?

Mutluluğu aradığımız kapılar çok önemli.
Huzur dediğin, denizi seyretmek kadar kolay...

Neden bu kadar zorluyoruz?

Olmuyor mu?

Bırak olmasın.

Belki olmayan, seni "oldurandır."

Velhâsıl kelâm...

Mutluluk dediğin bazen, gözlerini "doldurandır."

                                                                                           Ömür Topaloğlu
                                                                                           Derde Deva Muhteva
                                                                                           (Bir İki Cümle)

İlham olan Aziz Sancar ve Murat Menteş'e saygılarımla...