Gitmek mi lazım?

gitmek lazım buralardan.
uzaklaşmak lazım...

gücümün yetmediğini hissediyorum.

kafam kaldırmıyor.

sanki gidersem,
bir süreliğine de olsa,
her şey düzelecekmiş gibi...
çok bir şey istemiyorum.

bazı şeylerden, biraz olsa kâfi.

biraz huzur,

biraz deniz,

biraz sükûnet,

biraz kitap,

biraz gökyüzü...
o kadar yüreğim doluyor ki;

tükenip kalacağım diyorum bir yerde.

her şeye vaktim var ama;

hiçbir şeye hevesim kalmamış gibi...

yorgunum...
ve bu "fiziksel bir yorgunluk" değil.

kafamın içinde.

içten içe, yiyip bitiren...
her şeyi geçtim, bu durumlarda bile;

elimden hiçbir şeyin gelmemesi,

olanları kabul etmiş olmam,

gitgide vahim hâle gelen benliğim...

keşke, yorgunluğumun "yaşamak" gibi bir anlamı olsa.

ya da anlamsız olan bu dünya için;
bu kadar yorgunluğum olmasa...


                                                                              Ömür Topaloğlu
                                                                              İç Muhakemelerim
                                                                              (Bir İki Cümle)

Kitap

dünyanın derdini bitirmekle uğraşmıyorum.
öyle bir "denge" yok çünkü...

kötülüğü de bitirmeye çalışmıyorum.

başaramam çünkü...

o kadar güçlü de değilim!

önce kendimi bilmek istiyorum.

çünkü hayat, zorluklarla yaşamayı öğrenme kitabıdır.

kitabı, güzelce okuyorum.
öğrenmeye bakıyorum.

geçiştirmeden, yavaş yavaş...

altını çiziyorum, önemli yerlerin.
her adımımı not alıyorum.
tek seferde okuduğumu anlamam mümkün değil.

her defasında bambaşka bir şey öğreniyorum bu kitaptan.

o yüzden güzel insan;

her şeyin mükemmel olduğu bir hayatı;
hayal etmeyi bırakalı çok oldu...

karamsarlıktan da beslenmiyorum.

ama bu hayat kitabı; kötüsünü her zaman düşündürür oldu.

elimde değil!

bu kitabı yarıda bırakanların;
bunu anlaması çok zor...

anlasalar bile;
aynı cümlelerin altını çizmemiş olacağız buna eminim.

                                                                                          Ömür Topaloğlu
                                                                                          İç Muhakemelerim

                                                                                          (Bir İki Cümle)

 

Hayattaki Zorluklar

insan öyle acılardan geçiyor ki...

kendisi bile nasıl dayandığına inanamıyor.

benimkisi de o misal...

beklentilerim, intihara meyilli.

yaşayıp görüyorum, hayatın ne olduğunu.

iyisiyle, kötüsüyle kabulleniyorum olanları.

iyi de kötü de bir gün bitmiyor mu?

kabullenmek zorundayım.

her şeye alıştım.

-demek zorundayım.

gururluyum, hamdolsun.

-olmak zorundayım.

başka çarem kalıyor mu ki?

olumsuzluklara takılı mı kalayım?

yeterince zor olan hayatı;
insanların daha da zorlaştırmasına müsaade mi edeyim?

bu bana kalırsa;

hayatın en acımasız döngüsü...

mühim olan;

bunca zorluğa rağmen; ayakta kalabilmek...

ayakta durabilmek değil; kalabilmek!
işte o zaman; yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey oluyor.

bu öğrenme de herkese nasip olmuyor...

                                                                                           Ömür Topaloğlu
                                                                                           İç Muhakemelerim     
                                                                                           (Bir İki Cümle)