Öğretmen

düşünüyorum bazen.

her şey için mücadelem neden?

mutlu olmak zorunda mıyım?

bu dünyaya mutlu olmaya gelmediğini kabullendiğinde,

hafiften mutlu olmaya başlıyorsun.

"hafiften" ama...

bazı şeyleri kabul etmek zorundayım.

etmesem ne olacak?

dünya, bir düzende devam ediyor.

etmese ne olacak?

kurtarıcısı mıyım ben dünyanın?

bu zamana dek;
sırtımdaki dertlerdi kamburumun nedeni.

anladım ki, kurtulmak zorundayım.

ben de küçük şeylerden mutlu olabilirdim.

ama o kadar pisliğin içinden,

o küçük şeyleri bulup çıkarmaya ne hevesim vardı, 

ne de gücüm...

şimdi dönüp arkama bakıyorum...

her geçen günüm; bir öğretmen...

ama en sevmediğim dersin, en sevmediğim öğretmeni.

anlayana elbette...

hocayı sevmesem de; o derse katılmak zorundayım.
yoklaması var, sınavı var.

üstesinden gelemezsem, bir sene daha...

velhâsıl kelam...

hayat öyle bir şey ki;

sustuğumda konuşmadım diye pişman ediyor,

konuştuğumda susmadım diye kahrediyor...

bu ikisinin arasındaki dengeyi sağlayana dek;
bir bakmışım ki "ömür" bitmiş...

anlayana elbette...

            
                                                                    Ömür Topaloğlu

                                                                    Derde Deva Muhteva

                                                                    (Bir İki Cümle)