Gitmek (Şafak 60)

Gitmek, her zaman en kolay olandı. (dimi?)
Önemli olan arkanda neler bıraktığındı.
Tebessüm ettiğin anların;
Gözlerinin dolduğu hani.
En içten gülüşün.
Seni sevenlerin sana olan sadıklığı.
Sarılmaktı belki de gitmek.
Gün saymaktı en çok da.
Ama...
Geriye doğru...
Şafak 60...
Şafak 59...
Şafak 58...
Gözyaşlarına hakim olamamaktı gitmek.
Hep düşünmekti.
Sevdiklerini.
Yaptıklarını.
Yapamadıklarını.
Yıkımlarını.
Yıktıklarını.
Yıldıklarını.
Her detayı.
Gitmek, özlemekti;
Bulunduğun her anı hem de.
Gitmek, kaybetmekti;
Sahip olduğunu zannettiğin her şeyi hemde.
Gitmek, korkmaktı;
Sokağa çıkmaktan bile.
Gitmek, saklanmaktı;
Aynalardan bile.
Gitmek, uzaklaşmaktı;
Kendinden bile.
Tam her şey yolunda derken;
Alabora olmaktı gitmek.
Gitmek, kör kütük sarhoş olmaktı.
Ertesi gün hiçbir şey hatırlamamaktı gitmek.
Gitmek, özlenmekti;
Hiç olmadığı kadar.
Gitmek, özletmekti;
Hiç olmadığı kadar.
Arkana dönüp bakmaktı gitmek.
Paramparça etmekti gitmek.
Ama...
Her şeyin bir sonu vardı.
Sen istesen de.
İstemesen de.
Zor olan dayanabilmekti.

                                                                          @Topalogluomur

Not: Bu yazı "askere gitmek" teması ile kaleme aldığım bir yazıdır.

#Safak60