Zaman bazen bana düşman gibi geliyor.
Hep yetinmek duygusuyla beraberim.
Hayallerim hep bir adım uzakta benden.
Her geçen yıl başka bir şey bırakıyor yüreğime.
Ne olduğu belli olmayan bir döngüdeyim.
Sevip değer verdiklerim yanımda değil.
Yanımda olanlar ise meçhul bir boşluk gibi.
Neyi, neden yaptığımın farkında bile değilim.
Yaptığım hataların da farkındayım.
Ama o hataları yapabildiğimin de...
Kafamı toparlayamadığım aşikar.
Gözlerim buğulu hep.
Umut, en büyük rakibim.
Düşündüğüm ile yaşadığım arasında uzun bir minval.
Bu makus düşüncelerden nasıl kurtulacağım?
Korkmaya başladım, mutsuzluk seremonisinden.
Hani mühim olan iyi olabilmekti?
Her yıl başka bir isteğim oluyor kendimden.
Hangi birini gerçekleştirebileceğim acaba diyorum?
Yüreğimin götürdüğü yere gitmek istiyorum.
Yüreğimin sesini dinlemek istiyorum.
Sonra diyorum ki kendi kendime:
Bu yaşıma kadar -onun sesini dinleyebilme fırsatım oldu mu?
Sonra kallavi bir sessizlik...
Kötümser düşünceler bir itiyat hâline geliyor.
-Uzaklaşayım diyorum.
Gidemezsin diyorlar.
-Susayım diyorum.
Güçsüz görünüyorsun diyorlar.
-Anlatayım diyorum.
Demagoji yapma diyorlar.
Herkes bir şey söylüyor işte.
Her söylenen bir iz bırakıyor.
Ama diyorum sonra.
Her şeye rağmen.
Hem de her şeye...
Bu sene, yüreğimin götürdüğü yere gideceğim.
Bütün hayatım boyunca ısrarla bu cümleyi söyleyeceğim.
Yanlış bile olsa.
Doğrusunu öğrenmek istemeyeceğim.
Yüreğimdekilerle birlikte,
Ölmek isteyeceğim...
@Topalogluomur
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder